گاهی اوقات ما در اتاقِ درمان یا در جلساتِ مشاوره، درباره‌ تغییر حرف می‌زنیم، اما حقیقت این است که تغییر، وحشتناک‌ترین اتفاق برای کسی است که سال‌ها یاد گرفته فقط تاب بیاورد.

من مدتی است درگیرِ این پرسشِ بنیادی هستم: چرا هیچ آرزوی بزرگی ندارم؟ چرا با وجود اینکه شرایط زندگی‌ام گاهی پدرم را در می‌آورد، باز هم فقط تحمل می‌کنم و به جایِ تغییر، خوبِ بی‌آزار باقی می‌مانم؟

پاسخ، تلخ اما رهایی‌بخش بود: مادرِ بلعنده در درونِ من.

ما فکر می‌کنیم مادرِ خوب، مادری است که همیشه در دسترس است و فداکاری می‌کند. اما از منظرِ تحلیلِ یونگی، نوعی از مادری وجود دارد که با محبتِ افراطی، هویتِ فرزند را می‌بلعد. او به تو اجازه نمی‌دهد دیگری باشی؛ او تو را در رحمِ روانیِ خودش زندانی می‌کند تا مبادا با میل داشتن یا آرزو کردن، از او جدا شوی.

رابطه‌ میل با تخیل:
میلِ جنسی و اشتیاقِ انسانی، صرفاً یک غریزه‌ فیزیکی نیست؛ ریشه‌ی آن در دنیایِ تخیلات و رویاپردازی‌هایِ ماست. وقتی مادرِ بلعنده در درونِ ما حکمرانی می‌کند، به ما اجازه نمی‌دهد تخیل کنیم. چرا؟ چون تخیل، جاده‌ خروج است. تخیل، تو را به دنیایِ ناشناخته‌ها و لذت‌های ممنوعه می‌برد جایی که مادر دیگر آنجا نیست تا تو را کنترل کند.

من فهمیدم که آرزو نداشتنِ من، یک ضعفِ بیولوژیک نبود؛ یک استراتژیِ بقا بود.
من آرزو نداشتم تا بی‌خطر بمانم.
من تغییر نکردم تا دخترِ خوبِ آن کهن‌الگو باقی بمانم.
من رنج‌ها را تاب آوردم تا مبادا با تغییرِ وضعیت، باعثِ اضطرابِ آن مادرِ درونی شوم.

این اعترافِ من است:
تاب‌آوریِ بیش از حد، همیشه فضیلت نیست. گاهی، همان بندی است که دست‌وپایِ زیستنِ ما را بسته است. اگر شما هم حس می‌کنید در زندگی‌تان گیر کرده‌اید، شاید وقت آن رسیده که بپرسید: آیا من برایِ خودم زندگی می‌کنم، یا برایِ آرامشِ آن ناظمِ درونی که اجازه نمی‌دهد بزرگ شوم؟

تغییر، لزوماً باشکوه نیست؛ گاهی کثیف است، ترسناک است و حتی ممکن است آدم‌های خوبِ زندگی‌تان را ناراحت کند. اما تنها راهی است که می‌توانید میلِ خودتان را از زیرِ آوارِ آن مادرِ بلعنده بیرون بکشید.

شما چطور؟ آیا شما هم برایِ خوب بودن، آرزوهایتان را سانسور کرده‌اید؟ لطفا با گفتن نظرات تون در بخش کامنت‌ها از این تاب‌آوری‌های سمی حرف بزنیم.

#روانشناسی_تحلیلی #یونگ #عقده #مادر_بلعنده #تغییر_مسیر #تاب‌آوری #خودشناسی #میل #آرزو #آگاهی #زندگی