لائوتسه (Lao Tzu)
فلسفه وو-وی ریشه در اعماق تاریخ چین باستان دارد و قلب تپنده کتاب تائو تِ چینگ (Tao Te Ching) است که منسوب به شخصیتی نیمهافسانهای به نام لائوتسه (Lao Tzu) است.
لائوتسه چگونه این مفهوم را پایهگذاری کرد:
۱. تضاد با تمدن و اجبار
در زمان لائوتسه (حدود قرن ششم پیش از میلاد)، چین درگیر جنگهای داخلی و هرجومرج بود. در حالی که کنفوسیوس (دیگر فیلسوف بزرگ آن زمان) معتقد بود برای نظم دادن به جامعه باید قوانین سختگیرانه و مراسمهای پیچیده وضع کرد، لائوتسه راه کاملاً متفاوتی را پیشنهاد داد. او معتقد بود:
هر چه قوانین بیشتری وضع کنید، دزدان بیشتری پدید میآیند. او وو-وی را راهی برای بازگشت به سادگی اولیه و نظم طبیعی جهان میدانست.
۲. مفهوم تائو (راه)
لائوتسه معتقد بود که نیرویی نامرئی و بیکران به نام تائو در تمام جهان جاری است. وو-وی یعنی هماهنگ شدن با این نیرو. از نظر او، کسی که وو-وی را تمرین میکند، مانند مسافری است که به جای پارو زدن بر خلاف جهت آب، بادبانهایش را باز میکند تا باد (تائو) او را به مقصد برساند.
۳. قدرتِ نرمی (پارادوکس وو-وی)
یکی از زیباترین آموزههای لائوتسه در مورد وو-وی، استفاده از استعاره آب است. او میگوید:
در جهان هیچچیز نرمتر و منعطفتر از آب نیست. با این حال، برای حمله به چیزهای سخت و محکم، هیچچیز بهتر از آب نیست.
این جوهر وو-وی است: پیروزی از طریق تسلیم و نرمی، نه از طریق زور و تقابل.
۴. وو-وی در حکمرانی (پادشاهِ حکیم)
لائوتسه نگاه عجیبی به سیاست داشت. او میگفت بهترین فرمانروا کسی است که مردم به سختی متوجه حضورش میشوند. او حکمرانی را به پختن ماهی کوچک تشبیه میکرد: اگر بیش از حد آن را زیر و رو کنید و با آن ور بروید، ماهی له میشود و از بین میرود. وو-وی یعنی اجازه دهیم جامعه خودش خودش را اداره کند.
۵. یک نقلقول مشهور از لائوتسه:
تائو هیچ کاری انجام نمیدهد (بدون تقلا است)، اما هیچ چیزی هم باقی نمیماند که انجام نشده باشد.
این یعنی در وو-وی، با وجود اینکه فشاری وجود ندارد، اما تمام کارها به کاملترین شکل به سرانجام میرسند.
این نگاه که نرمی بر سختی غلبه میکند، چقدر در دنیای رقابتی امروز قابل اجراست؟ آیا شدنی است؟ لطفا در کامنت ها برایم بنویسید