روانکاوی- ناخودآگاه

اسکوربوت روانی؛ چرا حضور دیگران می‌تواند سلامت جسمی ما را دگرگون کند؟

گرسنگی روح

مقدمه: وقتی روح گرسنه می‌ماند

آیا تا به حال احساس کرده‌اید که حضور یک شخص خاص، مانند طلوع خورشید به شما جان می‌دهد و غیبت او، شما را دچار فرسودگی جسمی و روحی می‌کند؟ تونی وولف، از نزدیک‌ترین همراهان کارل گوستاو یونگ، در یادداشت‌های شخصی‌اش از اصطلاحی عجیب استفاده کرده است: اسکوربوت روانی.

او می‌نویسد که در غیاب یونگ، گویی دچار کمبود ویتامین C روانی شده و روانش از درون شروع به بلعیدن خودش می‌کند. اما این وابستگی شدید از کجا می‌آید و چرا افراد حساس (Empaths) بیش از دیگران در معرض این آسیب هستند؟


۱. استعاره‌ی ویتامین C؛ چرا به دیگری وابسته می‌شویم؟

اسکوربوت بیماریِ دریانوردانی بود که به منبع تازگی دسترسی نداشتند. در دنیای روان، وقتی ما هنوز به الوهیت درون خود وصل نشده‌ایم، به دنبال منبعی خارجی می‌گردیم تا حفره‌های خالی وجودمان را پر کند.

  • برای تونی وولف، یونگ آن منبع بود.
  • برای برخی، داروهای اعصاب این نقش را ایفا می‌کنند.
  • برای برخی دیگر، تایید و توجه اطرافیان.

وقتی ما تمام قدرت شفابخشی خود را به بیرون از خود (یک شخص یا یک ماده) منتقل می‌کنیم، در غیاب آن منبع، دچار فروپاشی می‌شویم. اینجاست که بدن شروع به نشان دادن علائم می‌کند: خستگی مفرط، دردهای بی‌دلیل یا رفتارهای تکراری برای تخلیه تنش.


۲. تفاوت حس کردن و غرق شدن

در تجربه‌ی بسیاری از افراد حساس، مرز بین خود و دیگری کمرنگ است. همان‌طور که ممکن است در یک اتاق، سنگینی انرژی را حس کنید (شهودگرا) یا حتی تصاویری را ببینید که دیگران نمی‌بینند (بصیرت‌گرا)، این خطر وجود دارد که مرکز ثقل خود را گم کنید.

  • فاجعه‌ی غرق شدن: مانند کسی که در تصاویر ناخودآگاه غرق می‌شود و برچسب بیماری می‌خورد.
  • نجات در مشاهده‌گری: راهکار این است که بیاموزیم حس‌ها را «دریافت» کنیم بدون آنکه اجازه دهیم ما را «تعریف» کنند.

۳. چگونه روی پای خود بایستیم؟ (راهکار یونگی)

یونگ در لایه‌های عمیق نوشته‌هایش تأکید می‌کند که رستگاری در محرم اسرار خود بودن است. برای رهایی از اسکوربوت روانی و رسیدن به استقلال، باید سه گام برداریم:

  • الف) درک الوهیت درون: باید بپذیریم که آن «نور» یا «آرامشی» که در حضور دیگری حس می‌کنیم، در واقع فرافکنیِ بخشی از عظمت خودمان است که هنوز آن را به رسمیت نشناخته‌ایم.
  • ب) عفت چشم نسبت به دیگری: دست از تلاش برای نجات دادن یا فهمیدنِ اجباری دیگران برداریم. هر فرد باید مسیر مواجهه با مردگان (گذشته) خود را به تنهایی طی کند.
  • ج) تبدیل آشوب به معنا: به جای فرار از حس‌های سنگین یا پناه بردن به مسکن‌های موقتی، باید با آن‌ها وارد گفتگو شویم. (همان روشی که گری آر. لی برای افراد حساس پیشنهاد می‌دهد).

سخن پایانی: از عزلت تا قدرت

مسیر بیداری، مسیری است که گاهی نیاز به عزلت دارد. نه به معنای انزوا، بلکه به معنای بازگشت به خویشتن برای اینکه یاد بگیریم چطور ویتامینِ روح خود را در درون تولید کنیم. وقتی یاد بگیریم محرم اسرار خود باشیم، دیگر غیبت هیچ‌کس نمی‌تواند ما را دچار قحطی روانی کند.

«ما باید محرم اسرار خود باشیم، اما با عفت، چشمان خود را در برابر اسرار دیگری بپوشانیم؛ تا او بتواند روی پای خود بایستد.»

#افراد_حساس #امپات (همدل) #وسواس #اضطراب #سلامت_روان #شفای_درون #مدیریت_احساسات #خودمراقبتی #انرژی_درمانی #حساسیت_بالا


CarlJung #JungianPsychology #ActiveImagination #RedBook #Empath #EmpathLife #BFRB #SelfHealing #ShadowWork #SpiritualAwakening #MentalHealth #Bachomind#

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *